Jacque Bermejo Case – Sino nga ba ang biktima?

Sa kalunos-lunos na sinapit ng mga biktima ng Bagyong Ondoy sa Pilipinas at maging sa ibang bansa, kasabay nito ay ang isa sa mga masasalaming pagkakabukod-bukod ng mga Pilipino sa aspetong pagiging makatao. Dahilan sa isang malisyosong komento na nauugnay sa sensitibong pangyayaring ito sa buhay ng mga Pinoy, isang tao kasabay ng libo-libong nasalanta ng baha ang binaha din ng batikos at galit ng karamihan sa mga Pinoy.

Setyembre 27, 2009 –

Gloria-go-lucky days

Parang HAPPY-GO-LUCKY lang talaga ang ating Pangulong Macapagal-Arroyo sa mga nagdaang araw.

1. Ang diumano’y $20,000 dinner sa Le Cirque resto sa New York, at nabanggit sa blog ni Mr. Quezon na tila 2 beses na  nangyari ang dinner sa Le Cirque
2. Ang diumano’y $15,000 worth of dinner sa Bobby Van’s Steakhouse matapos makipag-usap kay Presidente Obama
3. Pati National Artist Awards, nagkaroon din ng iskandalo sa mga naparangalan
4. Ang diumano’y planong pagbili ng PHP 1.2billion worth of jet (sosyal!)

Proud Irony

Nuong isang linggo ay nakapagbasa ako ng isang edition ng The Filipino Journal na inilalahatla at ipinamimigay ng libre dito sa Winnipeg. Isa sa nakapukaw ng aking atensyon sa front page nito ay ang mga Pilipinong nabigyan ng estadong “citizen of Canada”. Isa sa mga ipinagmamalaki ng pahayagan ay ang apo ng isang diumano’y heneral na isa sa mga bayaning lumaban noong panahon ng mga Kastila.

Hindi ba nakakatawang isipin na ang mga Pinoy dito, naipagmamalaki pa ang ganitong “achievement” kuno…ang maging Canadian Citizen…na kesyo apo pa siya ng bayani o ng kung sinong sikat sa Pilipinas. Kung ako ang taong iyon, hindi ako magiging proud dahil ang lolo ko ay isa sa mga bayani ng Pilipinas…bayaning nakipaglaban para sa kalayaan ng kanyang lupang sinilangan. Kung aking niyayakap sa ngayon ang pagiging mamamayan ng banyagang lugar, isang malaking sampal ito sa legacy na iniwan ng aking lolo…

Sampalin niyo nga ako kung walang sense ang mga sinasabi ko…kung isa kang tunay na may dugo ng bayaning Pilipino, nawa’y itago na lang sana ang ganitong pangyayari…nakakatawa…Oh I’m the grandson of Gen. XX, a Philippine hero…and now I’m proud to be a Canadian…

Ito ang buhay Canada…abangan ang susunod….

When Everything is Meaningless…anube

Wavy ako…wavy kasi ang bff ko, wavy talaga…ano bang depression ito at nakakahawa…matutunaw na mga snow, sumisibol na mga dahon sa puno. Bakit ngayon? Dapat ang tagsibol ay simbolo ng panibagong buhay, panibagong pag-asa matapos ang “gray days”.

Bakit nga ba kahit anong narating ng isang tao, kung ang mga bagay na kanyang tinatamasa ay walang kabuluhan, walang saysay ang lahat…Subalit sabi ko nga sa kanya, ang kahit anong bagay ay walang saysay kung hindi ito bibigyan ng importansya.

Begging to the Next Level

Eto ang tipo ng high-class beggar dito sa Canada. Kung sa Pinas, bulag na gitarista o di kaya naman eh banda ng mga senior citizen ang makikita mong nagpe-perform sa mga palengke o kaya ay sidewalks, dito naman ay biyolin ang tinutugtog para sa karampot na baryang maipapamahagi ng mga may mga malalambot na pusong mamamayan.

Kunsabagay, magkano nga naman ang barya dito? Sa 3 dolyar, mahigit isang daang piso yata ang katumbas nuon, kung bigyan sila ng ganung halaga, makakapag McDo na sila dito.

*woot*

Pandaigdigang Recession…Ano na kasunod?

Hindi talaga mapigilan ang pagbulusok pababa ng pandaigdigang ekonomiya sa mga panahong ito. Sa araw-araw na nagbubukas ako ng aking computer, tatambad na lang sa aking mga mata ang mga balitang si ganitong kumpanya ay nagbawas ng tao at kung ano ano pa. Ano na ang kasunod pagkatapos nito?

Kahapon lang nakausap ko ang dati kong kasama sa trabaho, at nakumpirma kong ang Intel ay tuluyan nang mawawala sa Pilipinas. Marahil ay hindi matatapos ang taon ay tuluyan nang isasara ang humigit kumulang 30 taong pamamalagi ng factory ng microprocessor at chipset sa Pinas. Malaking kawalan ito, lalo na’t isa sa top exporters ng bansa ang nasabing kumpanya. Kunsabagay, di lang naman sa Pinas, dahil pati sa Malaysia at iba pang bansa ay may isasara rin sila. Humigit kumulang 5000-6000 empleyado nila worldwide ang mababawas na naman.

Tanong tanong lang…

Naisip ko lang isulat itong mga tanong na ito, kasi si best friend ko bumili daw ng book na may mga ganitong klaseng tanong. Baka masagot niyo kung bakit…

Bakit ang mais may buhok?

Bakit siopao, may papel sa ilalim?

Bakit ang langgam, hindi hinihika kahit maalikabok sa bahay nila?

Mga Debotong Di Na Natuto

Nagawi ako sa front page ni Mareng Yahoo at nakita ko ang balita ng hindi na bagong riot sa prusisyon tuwing pista ng Nazareno sa Quiapo, Manila. Talagang napakarami pa din na debotong Pinoy ng santong ito, at sa tinagal tagal ng panahon, hanggang sa di mo na mailarawan ang mukha niya dahil sa kaitiman nito, hindi pa din nawawala ang paniniwalang Pinoy na ang pagsamba sa santong ito ang makakapagligtas sa kanila o di kaya’y makakatulong sa kaniya kaniyang problema sa buhay.

Bagong Libangan

Kamakailan lang ay nagawi ako sa aking bangko para humingi ng isang sertipiko na katunayang ako ay may account sa kanila at kung saan, nagsasaad ng aking pangkasalukuyang tirahan. Kung bakit kasi naman saksakan ng kaartehan ng Driver’s Licensing office dito sa Manitoba, sobrang daming ID ang hinihingi…at take note, hindi lang basta ID, kelangan ay nandun ang maganda kong larawan at ang eksaktong address ko. E papaano ko ba naman ibibigay ang madaming ID, kamakailan lang naman ako dumating dito. At para mapagbigyan na ako sa aking kagustuhang kumuha ng written o knowledge test, ako’y pinapunta sa katapat na bangko para kumuha ng sertipiko.

Ok,

Pang-uusisa # 1 – Gusto mo bang magtrabaho sa ibang bansa?

15 minuto na lang at bagong taon na dito sa CA….at dahil dyan…naisip kong bakit ba hindi ako mang-usisa na lang dito sa blogworld. Sa mga mapapadaan dito, kung inyong nanaisin ay gusto ko lang naman mausisa ang inyong palagay sa mga bagay bagay….

Bilang pasimula at pagsalubong sa 2009, una kong uusisain ay kung gusto ninyo bang magtrabaho sa ibang bansa? Mula pa dekada 70 ay dumagsa na ang dami ng mga Pinoy na nangingibang bayan. Karamihan sa kanila ay hindi na bumalik ng Pilipinas at tuluyan nang niyakap ang panibagong tahanang umampon sa kanila. Marami din naman ay pansamantala lang at matapos ang ilang taon ay bumalik din ng Pilipinas.

Subalit ano nga ba ang epekto ng pangingibang bayan? Di yata’t mas may kikitain ka duon kaysa manatiling magtrabaho sa Pilipinas, lalo na kung ika’y isang simpleng manggagawa lang. Kung bakit ba naman kasi walang sapat na trabaho sa bayan ng Pinoy? Ayan tuloy….sa panahon ngayon, sinasabing malapit na ito sa estado ng pagkakaroon ng “brain drain”. Isipin mo na lang na ultimo mga doktor ay nag-aaral ng nursing para lamang makapag-apply sa mga bansang Amerika, Britanya, Singapore at marami pang iba…at sa gayon ay doon makakita ng mas ika nga’y “greener pasteur”.

Ano ba ang ipinagpapalit nila para sa ganito? Siyempre yun ay ang iwan ang bayang sinilangan…para lamang sa mas magandang hinaharap. Ikaw…gusto mo din ba ng ganito? Maari mo din ipaliwanag ang iyong opinyon sa kahon para sa mga komento.

Mabuhay at nawa’y maging mabuti ang bagong taon!