Safe

Nakikinig ako sa shuffled playlist na nasa iP ko, biglang sumunod ang paborito kong awit na ginawa ni Phil Wickham na may titulong “Safe”.

 
Panoorin este pakinggan pala dito: Safe ni Phil Wickham

The hands that hold the world, are holding your heart…

I feel safe, oo, pakiramdam ko ay ligtas ako, ligtas sa ano mang pagkabagabag. Sa tuwing nandyan ang mga problema, isa lang ang alam kong tatawagan para magpaluwag ng aking loob. Kahit sa paningin ng iba ay mukha na akong sira-ulo, umiiyak, nagsasalitang mag-isa. Eh ano naman ngayon, ganito ako. Isa lang ang nakita kong totoong mapagkukuhanan ng lakas, “widsom” wisdom daw talaga eh, at kapahingahan.

Sa gitna ng karamdaman, kapighatian, o kahit ano mang problema, isa lang ang gumawa ng kamangha-manghang bagay sa buhay ko. Ang sakit na gumaling, mga bagay na akala ko’y panaginip na lang, mga relasyong naituwid, mga pangyayaring akala ko’y imposible, at marami pang iba.

Kung minsan, sadyang matigas lang talaga ang ating mga ulo. Nandyan naman lagi Siya para sumaklolo at maging tagapagpanatag natin, pero kung saan saan pa tayo tumitingin. Minsan, sa mga materyal na bagay, alak, pera, at masama pa ay kung sa droga. Nakakalungkot lang makita ang mga taong nasa ganitong sitwasyon. Kung magbubukas lang tayo ng pinto ng ating mga puso, makikita siguro natin lahat ang kagaanan ng buhay sa kabila ng karalitaan o karangyaan man. Ang tunay na kapanatagan, at kayamanan ay wala sa materyal na bagay.

Behind the Cloud

Originally uploaded by isla_yelo

Minsan pa, tatanawin ko ang langit, habang nakikinig sa awiting ito. Kay sarap magpahinga, at masarap umawit, lalo na kapag ang puso mo’y panatag.

Black & White Christmas

1…2…3…

Ikatlong Pasko ko na dito sa bansa ng mga iyelo, pero hindi ko pa din maramdaman ang kakaibang sayang nararamdaman ko tulad ng Pasko sa Pilipinas. Ito ang totoong White Christmas…hindi “puti” ang kulay dahil may kalungkutan sa paligid. Ang masaya sanang pagdiriwang dahil kaarawan ni PJ ay nababahiran ng mga pansariling intensiyon. Matapos magsimula ng kaguluhan, sa iyo pa ibabaling ang paninisi kung bakit naging magulo ang sitwasyon?

It was my birthday the other day…nagpapasalamat ako kay Lord dahil lahat ng kailangan ko ay mayroon na ako, maski ang hindi ko kailangan ay ibinibigay. Ngunit kinukulang naman ako ngayon ng tunay na kasiyahan dahil sa mga tao sa paligid ko. Malimit kong naiisip sa mga panahong ito na lumayo na lang at mamuhay ng sa sarili ko. Pero no man is an island ika nga…

Katulad ng kulay ng niyebe, ang Pasko dito ay puti….na sa kabila ay nababalutan ng dilim ng kalungkutan…

Proud Irony

Nuong isang linggo ay nakapagbasa ako ng isang edition ng The Filipino Journal na inilalahatla at ipinamimigay ng libre dito sa Winnipeg. Isa sa nakapukaw ng aking atensyon sa front page nito ay ang mga Pilipinong nabigyan ng estadong “citizen of Canada”. Isa sa mga ipinagmamalaki ng pahayagan ay ang apo ng isang diumano’y heneral na isa sa mga bayaning lumaban noong panahon ng mga Kastila.

Hindi ba nakakatawang isipin na ang mga Pinoy dito, naipagmamalaki pa ang ganitong “achievement” kuno…ang maging Canadian Citizen…na kesyo apo pa siya ng bayani o ng kung sinong sikat sa Pilipinas. Kung ako ang taong iyon, hindi ako magiging proud dahil ang lolo ko ay isa sa mga bayani ng Pilipinas…bayaning nakipaglaban para sa kalayaan ng kanyang lupang sinilangan. Kung aking niyayakap sa ngayon ang pagiging mamamayan ng banyagang lugar, isang malaking sampal ito sa legacy na iniwan ng aking lolo…

Sampalin niyo nga ako kung walang sense ang mga sinasabi ko…kung isa kang tunay na may dugo ng bayaning Pilipino, nawa’y itago na lang sana ang ganitong pangyayari…nakakatawa…Oh I’m the grandson of Gen. XX, a Philippine hero…and now I’m proud to be a Canadian…

Ito ang buhay Canada…abangan ang susunod….

Spring Waves

Heto na naman ako, ilang araw ko din hindi nabisita ang bahay kong ito. Ang weirdo ng pakiramdam ko. Gusto kong umiyak, hindi ko maintindihan kung naho-homesick ba ako o ano? Sa totoo lang miss ko na prends ko.

Kagabi kasi napanaginipan ko si mamavic, di ko alam kung bakit bigla ko siyang napanaginipan. Di ko naman siya iniisip nitong mga nakaraang araw. Nawirdohan lang ako kasi parang may dinaramdam siya sa panaginip ko, kaya nung nagkita kami, niyakap ko siya ng mahigpit. Hindi ko maipaliwanag kung bakit parang totoo ang nangyari, parang nabuhayan siya nung nagkita kami. Naramdaman ko ang higpit ng yakap namin, muli daw kasi kaming nagkita.

Begging to the Next Level

Eto ang tipo ng high-class beggar dito sa Canada. Kung sa Pinas, bulag na gitarista o di kaya naman eh banda ng mga senior citizen ang makikita mong nagpe-perform sa mga palengke o kaya ay sidewalks, dito naman ay biyolin ang tinutugtog para sa karampot na baryang maipapamahagi ng mga may mga malalambot na pusong mamamayan.

Kunsabagay, magkano nga naman ang barya dito? Sa 3 dolyar, mahigit isang daang piso yata ang katumbas nuon, kung bigyan sila ng ganung halaga, makakapag McDo na sila dito.

*woot*

Pandaigdigang Recession…Ano na kasunod?

Hindi talaga mapigilan ang pagbulusok pababa ng pandaigdigang ekonomiya sa mga panahong ito. Sa araw-araw na nagbubukas ako ng aking computer, tatambad na lang sa aking mga mata ang mga balitang si ganitong kumpanya ay nagbawas ng tao at kung ano ano pa. Ano na ang kasunod pagkatapos nito?

Kahapon lang nakausap ko ang dati kong kasama sa trabaho, at nakumpirma kong ang Intel ay tuluyan nang mawawala sa Pilipinas. Marahil ay hindi matatapos ang taon ay tuluyan nang isasara ang humigit kumulang 30 taong pamamalagi ng factory ng microprocessor at chipset sa Pinas. Malaking kawalan ito, lalo na’t isa sa top exporters ng bansa ang nasabing kumpanya. Kunsabagay, di lang naman sa Pinas, dahil pati sa Malaysia at iba pang bansa ay may isasara rin sila. Humigit kumulang 5000-6000 empleyado nila worldwide ang mababawas na naman.

Nakakapagod Pala Yun!

Ano ba naman etong si Nieerz, nakakapukaw ng atensyon ang kanyang mga posts. Nakakapagod daw ang…

Maging maganda….

Naman…talagang nakakapagod ba? Haha! Bakit nga ba?

Namatay na si Albert!

Habang ako’y nagmumuni-muni kanina at inaalala ang mga kakesohan ko sa Maynila noon, nag-ring ang telepono at isang nakakabiglang balita ang natanggap namin. Si Albert ay namatay na! gash! huhu…kawawa naman…pero ok lang, dahil nung nandun pa kami sa bahay nila, ayaw naman akong pansinin nun.

Si Albert ay ang

Makabagong Bersyon ng “Without You” ni Mariah Carey

Kung nanonood ka ng American Idol, meron ding version ito sa Bulgaria, ang Music Idol. At kamakailan lang, isang auditioner ang umawit ng isang nakakapagpabagabag at makabagong bersyon ng “Without You” ni Mariah Carey.

Tandaan, ito ay in ENGLISH ha!

PETIKSOLOGY

PETIKSOLOGY, hinango mula sa salitang petiks, na ayon sa Disksyonaryo 201 ni Mousmous ay siyang katawagan sa mga oras na akala mo ay may ginagawa ka pero wala talaga; tawag din sa oras na sadyang binabagalan ang trabaho para makumpleto ang buong walong oras na may ginagawa.

Sabi ni DMS, ang mga salitang nagtatapos daw sa suffix na “-OLOGY” ay nagsasaad ng pag-aaral ng isang bagay. Kaya kung ang salitang PETIKS ay dudugtungan din natin ng suffix na “ology”, ito ay magiging pag-aaral ng ka-petikshan! (tama ba?) Di ako ang nakaisip ng terminolohiyang iyan, bunga lang yan ng kinabilangan kong usapang baliw na nangyari kamakailan.

Naisip kong may puntos naman ang pagbuo ng salitang “PETIKSOLOGY”. Kung gagamitin ko ang terminolohiyang ito, pwede ko nang bansagan na ang mga taong gobyerno ay nagtapos ng kursong ito. Di lang mga taong gobyerno, pati ang karamihan sa mga nagtatrabaho dyan. (Ehem! Wag na kayo magmaang-maangan pa huh!).

Kung sa oras ng trabaho ay nabasa mo ito, isa ka sa nagtapos ng kursong ito siguro…oh aangal ka ba?

Kung naging totoong kurso man ito, ano kayang trabaho ang tatanggap sa mga nagtapos nito? Teka, paano naman ang application nito sa mga estudyante pa lang?

Yung mga ayaw mag-aral ng matino, kumukuha yun ng double-degree. Ka-double ng kurso talaga nila etong kursong ito. Kung may BS Chemical Engineering and Chemistry na double degree, pwede ding magkaroon ng BS Commerce and Petiksology. Yan, swak na swak talaga sa mga taong gobyerno haha.

Ipagpaumanhin ng mga tinatamaan, naging connotation na kasi ang ka-petikshan ng mga nabanggit na workforce. Maging ako’y saksi sa ganyang sistema dito sa Pilipinas, Lunes na Lunes, wala nang opisina ang assessor’s office matapos ang pananghalian, hindi naman holiday, nag-holiday lang ang assessor. Oh well oh well. Isang halimbawa lang naman yan, bato bato from heaven, ang tamaan humingi ng band aid.

Obviously…..Petiks din ako! haha!