Kalusugan o Kayamanan?

Sabi ng marami, ang kalusugan ay maituturing na kayamanan ng isang tao, dahil kung hindi ka malusog, balewala ang kayamanan mo dahil mauubos lang yan sa kakapagamot mo…:P

Sa madali’t sabi, kaya ako nagsulat ngayon eh dahil hindi maganda ang kalusugan ng aking kamay. Ilang araw na, may mahigit kumulang 2 linggo na kung saan, nakakaramdam ang aking kaliwang hinliliit at palasingsingang daliri ng “tingling” at “numbness”. Kung minsa pa ay nanginginig habang ako’y nagpapahinga. Nung isang araw ay nakakuha ako ng appointment sa family doctor namin, kaya lang 1 week bago ako makapunta….hanggang dito kasi mahaba pila sa doctor, di ka naman pwedeng magpalit o pumunta sa kung sinong duktor lang, kelangan pang meron kang personal duktor sosyal!.

Proud Irony

Nuong isang linggo ay nakapagbasa ako ng isang edition ng The Filipino Journal na inilalahatla at ipinamimigay ng libre dito sa Winnipeg. Isa sa nakapukaw ng aking atensyon sa front page nito ay ang mga Pilipinong nabigyan ng estadong “citizen of Canada”. Isa sa mga ipinagmamalaki ng pahayagan ay ang apo ng isang diumano’y heneral na isa sa mga bayaning lumaban noong panahon ng mga Kastila.

Hindi ba nakakatawang isipin na ang mga Pinoy dito, naipagmamalaki pa ang ganitong “achievement” kuno…ang maging Canadian Citizen…na kesyo apo pa siya ng bayani o ng kung sinong sikat sa Pilipinas. Kung ako ang taong iyon, hindi ako magiging proud dahil ang lolo ko ay isa sa mga bayani ng Pilipinas…bayaning nakipaglaban para sa kalayaan ng kanyang lupang sinilangan. Kung aking niyayakap sa ngayon ang pagiging mamamayan ng banyagang lugar, isang malaking sampal ito sa legacy na iniwan ng aking lolo…

Sampalin niyo nga ako kung walang sense ang mga sinasabi ko…kung isa kang tunay na may dugo ng bayaning Pilipino, nawa’y itago na lang sana ang ganitong pangyayari…nakakatawa…Oh I’m the grandson of Gen. XX, a Philippine hero…and now I’m proud to be a Canadian…

Ito ang buhay Canada…abangan ang susunod….

Begging to the Next Level

Eto ang tipo ng high-class beggar dito sa Canada. Kung sa Pinas, bulag na gitarista o di kaya naman eh banda ng mga senior citizen ang makikita mong nagpe-perform sa mga palengke o kaya ay sidewalks, dito naman ay biyolin ang tinutugtog para sa karampot na baryang maipapamahagi ng mga may mga malalambot na pusong mamamayan.

Kunsabagay, magkano nga naman ang barya dito? Sa 3 dolyar, mahigit isang daang piso yata ang katumbas nuon, kung bigyan sila ng ganung halaga, makakapag McDo na sila dito.

*woot*

Pandaigdigang Recession…Ano na kasunod?

Hindi talaga mapigilan ang pagbulusok pababa ng pandaigdigang ekonomiya sa mga panahong ito. Sa araw-araw na nagbubukas ako ng aking computer, tatambad na lang sa aking mga mata ang mga balitang si ganitong kumpanya ay nagbawas ng tao at kung ano ano pa. Ano na ang kasunod pagkatapos nito?

Kahapon lang nakausap ko ang dati kong kasama sa trabaho, at nakumpirma kong ang Intel ay tuluyan nang mawawala sa Pilipinas. Marahil ay hindi matatapos ang taon ay tuluyan nang isasara ang humigit kumulang 30 taong pamamalagi ng factory ng microprocessor at chipset sa Pinas. Malaking kawalan ito, lalo na’t isa sa top exporters ng bansa ang nasabing kumpanya. Kunsabagay, di lang naman sa Pinas, dahil pati sa Malaysia at iba pang bansa ay may isasara rin sila. Humigit kumulang 5000-6000 empleyado nila worldwide ang mababawas na naman.

Nangarap sa Lotto

Sa tinagal ng panahon nang nagsimula ang Lotto sa Pilipinas, ni minsan ay di ko nagawang tumaya nang ako lamang, dahil di ako marunong. Alam kong kelangan mong pumili ng 6 na numero, kaya lang di ko alam paano ang pagtaya…pano ba pipili. Kung bakit kung kelan ako dumating dito sa Canada, tsaka ko naman natutunan ito.

Kasi naman

Bagong Libangan

Kamakailan lang ay nagawi ako sa aking bangko para humingi ng isang sertipiko na katunayang ako ay may account sa kanila at kung saan, nagsasaad ng aking pangkasalukuyang tirahan. Kung bakit kasi naman saksakan ng kaartehan ng Driver’s Licensing office dito sa Manitoba, sobrang daming ID ang hinihingi…at take note, hindi lang basta ID, kelangan ay nandun ang maganda kong larawan at ang eksaktong address ko. E papaano ko ba naman ibibigay ang madaming ID, kamakailan lang naman ako dumating dito. At para mapagbigyan na ako sa aking kagustuhang kumuha ng written o knowledge test, ako’y pinapunta sa katapat na bangko para kumuha ng sertipiko.

Ok,

Namatay na si Albert!

Habang ako’y nagmumuni-muni kanina at inaalala ang mga kakesohan ko sa Maynila noon, nag-ring ang telepono at isang nakakabiglang balita ang natanggap namin. Si Albert ay namatay na! gash! huhu…kawawa naman…pero ok lang, dahil nung nandun pa kami sa bahay nila, ayaw naman akong pansinin nun.

Si Albert ay ang

Alaala ng Maynila

Sa tuwing pinagmamasdan ko ang larawang ito na nakunan ko habang naglalakad sa dati kong tambayan, sumasagi sa aking alaala ang naging buhay estudyante ko noon. Nakaka-miss kasi ang napakaingay na paligid, ang kwek-kwek at tukneneng naglipana sa gilid ng pader. Siyempre pati ang kikiam, ang sago at gulaman, pati ang McDo na naging tambayan ko din nung bago pa lamang ako nagkokolehiyo. Na-miss ko din ang Jollibee sa may Lyceum na ngayon pala ay naglaho na din.

Siyempre, hindi ko din makakalimutan ang napakalaking orasan sa itaas ng Manila City Hall. Animo’y “Big Ben” ng Pilipinas, pero wag ka, late yung oras niyan. Minsan nga iniisip ko, bakit ba hindi tumugma sa Philippine Standard Time yung oras nito, ang dami daming walang relo lalo na ako…umaasa lang ako sa pasulyap sulyap sa orasan ng katabi ko sa jeep noon.

Hay ano ba….hanggang larawan na lang ang aking makikita sa ngayon…totoong there’s no place like Manila…

Let it Snow! Let it Snow!

Let it snow….let it snow…let it snow!

Nung nasa Pinas pa ako, malimit kong kantahin yang awit na yan para maramdaman ang saya ng Kapaskuhan. At bakit hindi, napakasaya ng tugtuging ito at animo’y napakaganda ng White Christmas. Nandyan ang mga shopping malls na gagawa pa ng higanteng Christmas tree at lalagyan ng styro bits para magmukhang may snow ang mga puno.

Sa di inakala ng aking hinagap…

Tutawsan-enayn

Iniisip ko na mukhang ako ang pinakamalungkot ngayong bagong taon, pero bakit nga ba hindi? Maraming tao dyan ang nagdiriwang mag-isa ng Pasko at Bagong Taon. Sa kabilang banda naman ay eto ako at kasama ko ang aking pamilya. Hindi ko din maunawaan, marahil ay dahilan sa lahat ng nasa paligid ko ay bago, kala mo ay taon lang ang nagbago….hindi….lahat ay nagbago sa buhay ko.

Simula ng dumating ako sa lugar ng kalamigan, di ko maipaliwanag kung natuwa ba ako o nalungkot.