Mga Kakesohan Lang

Mga kakesohan sa buhay…may nakakaaliw, may nakakatawa, may corny, may nakakairita kung minsan, pero masarap marinig kung sinabi sa iyo ng mahal mo di ba? naks! kesong keso na naman ang mood ngayon
WARNING: sa mga ayaw ng ka-kornihan, wag na kayong magbasa, at kung mabasa niyo man, wag na kayong magkomento. Gusto ko lang maging keso at corny.

Ingatan mo yang puso mo, andyan ako.

Ikaw..oo ikaw…

You mean a lot to me more than you thought….

Kay sarap marinig, hindi mo aakalain, kapag may isang taong binitawan ang mga katagang yan para sa iyo. In-love? Hindi noh! Emote lang…:D Nakakapagpangiti, nakakataba ng puso, nakakagaan ng damdamin. Ang sarap ng may nag-aalala sa iyo, parang kumpleto na ang mundo mo kahit may kulang pa. Basta malaman mo lang na nandyan siya para sa iyo at handang umalalay sa tuwing kailangan mo ng sasalo sa iyo. Minsan, totoong hindi mo kailangan ng iniibig para makumpleto ang buhay mo, kundi kailangan mo ng karamay. Ang iniibig kasi, may oras na iniibig mo lang siya, pero hindi mo naman siya makaramay. Pero ang karamay, hindi mo man siya ibigin, nandyan pa din siya. Ngunit lalong nagiging masaya kung siya’y matutunan mong ibigin di ba?

Kaya salamat, at ako’y may karamay. Makeso nga lang at may pagkamaarte, pero ok lang, ang mahalaga ay nandyan lang siya sa lahat ng oras, kahit malayo pa siya.

Safe

Nakikinig ako sa shuffled playlist na nasa iP ko, biglang sumunod ang paborito kong awit na ginawa ni Phil Wickham na may titulong “Safe”.

 
Panoorin este pakinggan pala dito: Safe ni Phil Wickham

The hands that hold the world, are holding your heart…

I feel safe, oo, pakiramdam ko ay ligtas ako, ligtas sa ano mang pagkabagabag. Sa tuwing nandyan ang mga problema, isa lang ang alam kong tatawagan para magpaluwag ng aking loob. Kahit sa paningin ng iba ay mukha na akong sira-ulo, umiiyak, nagsasalitang mag-isa. Eh ano naman ngayon, ganito ako. Isa lang ang nakita kong totoong mapagkukuhanan ng lakas, “widsom” wisdom daw talaga eh, at kapahingahan.

Sa gitna ng karamdaman, kapighatian, o kahit ano mang problema, isa lang ang gumawa ng kamangha-manghang bagay sa buhay ko. Ang sakit na gumaling, mga bagay na akala ko’y panaginip na lang, mga relasyong naituwid, mga pangyayaring akala ko’y imposible, at marami pang iba.

Kung minsan, sadyang matigas lang talaga ang ating mga ulo. Nandyan naman lagi Siya para sumaklolo at maging tagapagpanatag natin, pero kung saan saan pa tayo tumitingin. Minsan, sa mga materyal na bagay, alak, pera, at masama pa ay kung sa droga. Nakakalungkot lang makita ang mga taong nasa ganitong sitwasyon. Kung magbubukas lang tayo ng pinto ng ating mga puso, makikita siguro natin lahat ang kagaanan ng buhay sa kabila ng karalitaan o karangyaan man. Ang tunay na kapanatagan, at kayamanan ay wala sa materyal na bagay.

Behind the Cloud

Originally uploaded by isla_yelo

Minsan pa, tatanawin ko ang langit, habang nakikinig sa awiting ito. Kay sarap magpahinga, at masarap umawit, lalo na kapag ang puso mo’y panatag.

Hindi Makatulog

Ika 2:34 na ng madaling araw…anong petsa na? Hindi pa din ako natutulog. Bukas ay Linggo, eh ano naman ngayon kung hindi ako matulog?

Hoy mousmous, magsisimba ka bukas ng umaga! Alangan namang pupungas-pungas ka habang nasa church service…tsktsk.

Ang daming bumabagabag? Hindi pala, madami lang masyadong nakakapukaw ng aking atensyon. Tinapos ko ang pag-aayos ng kabilang bahay ko. Totally overhauled, ang mga di angkop at walang saysay na tala ay aking tinanggal…hanggang sa nag-tweet si prend, ayan, umuwi na daw siya habang ako ay abala sa aking bulog.

Sigurado akong tumaas ang kilay niya dahil wala akong email update sa kanya buong maghapon. Oh well, sorry kasi ako’y abala maghapon (ang taray).

Nga pala, ilang araw na lang ay exam ko na para sa sertipikasyon na yan. Hindi ko sigurado kung makakapasa ba ako dahil ang konti pa lang ng nababasa ko. Sadyang nakakaumay ang magbasa ng academic subjects…mabuti pa ang mga bulog, mas interesting basahin.

Wala lang…nagkwento lang ako bago ko patulugin ang sarili ko….

Bakit daw nakakapagpasaya ang SAGING?

Kahapon nakikinig ako sa Good Morning Philippines nina Donna at Chester nang napunta ang usapan nila sa mga prutas. Sabi ni Donna, etong saging daw ay nakakapagpasaya…siyempre nagtanong si Chester kung bakit?

Donna: Eh may nakita ka bang unggoy na malungkot???

Latecomer

Dalawang sunod na araw na akong late! Kumusta naman ako?

Ang sarap kasing matulog…etong pampam kong cellphone kasi, nag-aalarm ng 4:30 am, natural hindi ako gigising ng ganung kaaga, kaya SNOOZE mode muna hanggang magising ako…..at sa pagmulat ng aking mga mata ay 6:32 AM na pala kanina….waah!

Ayan, nakakahiya mang aminin, hindi ako nakaligo kanina. Kulang na ang oras para maligo at makapag-blower pa ng buhok. Mabuti na lang hindi ako nagpapawis kagabi, kung hindi patay na. Sa kabilang banda, malamig pa din naman ang panahon kaya siguradong hindi ako maiinitan. Ang hirap magising sa mga panahong ang oras ang nagbago. Bakit naman kasi may Daylight Savings Time pa, kung wala nito eh di tuloy tuloy ang oras…

KABATUHAN, may gamot ba dito?

Hello sa mundo ng bulog…NAKAKABATO…yan lang ang masasabi ko…matagal ko nang hindi nadalaw ang bahay kong ito. Kung hindi pa ako na-bore hindi ko maiisipan magsulat.

Well, nandito kasi ako sa opisina at nagpapatay oras…, medyo nauuta sa ginagawa kong paulit-ulit. Isa pa, ung mga kasama kong tamad mga puti eh pakalat kalat naman at nakikipagkwentuhan lang. Hindi ko naman sinasabing walang silang ginagawa, pero mas madami silang patay-oras, di ko din naman sinasabing di ako gumagawa nun…Pero sa kabilang banda, 10-min break ko pala ngayon kaya ok lang noh.

Meron bang gamot sa kabatuhan?

Ang “Friendship Menu”

Ang winter ay sadyang nakaka-depress…mala-iyelong hangin ang sumasalubong sa iyo…ang mga puno’y animong walang buhay…ang mga ilog ay tila isang malaking skating rink….halos buong paligid ay nababalutan ng snow….Ang lahat ng ito ay nakakatulong para maging mas malungkot ang mga panahong wala kang makausap…lalo pa’t ang mga inaasahan mong taong kakausap sa iyo ay hindi mo ma-reachkontak.

Hay…emo mode naman oh!

Ang kokey kasi, nag-eemote nung isang araw…siguro nababagot na sa pinag-aaralan niyang chapter chapter sa libro. Kaya ba mas gusto ko ang mathematiks! walang dapat i-memorize, masaya pa ang buhay sa kodigo ng formulang nakaipit sa scientific calculator nung ako’y nag-aaral pa

Sa kanyang kalungkutang nadarama, naisigaw niya tuloy sa kanyang peysbuk kung ang “friendship” ba daw ay nag-eexpire…nag-eexpire nga ba ang friendship???? sagutin niyo ako mga sushi! ^_^

Kalusugan o Kayamanan?

Sabi ng marami, ang kalusugan ay maituturing na kayamanan ng isang tao, dahil kung hindi ka malusog, balewala ang kayamanan mo dahil mauubos lang yan sa kakapagamot mo…:P

Sa madali’t sabi, kaya ako nagsulat ngayon eh dahil hindi maganda ang kalusugan ng aking kamay. Ilang araw na, may mahigit kumulang 2 linggo na kung saan, nakakaramdam ang aking kaliwang hinliliit at palasingsingang daliri ng “tingling” at “numbness”. Kung minsa pa ay nanginginig habang ako’y nagpapahinga. Nung isang araw ay nakakuha ako ng appointment sa family doctor namin, kaya lang 1 week bago ako makapunta….hanggang dito kasi mahaba pila sa doctor, di ka naman pwedeng magpalit o pumunta sa kung sinong duktor lang, kelangan pang meron kang personal duktor sosyal!.

Ang Nagtitipid…

Kanina habang binisita ko ang isang bahay ko dito sa cyberworld, nasulyapan ko ang Multiply site link ng TV commercial director na si Paul Alexie. Isa pala sa pinakabago niyang likha ay ang TV ad ng Pizza Hut.

Isang mag-asawa ang nagtitipid, ang gumawa ng sariling flat panel TV sa kanilang bahay. Naisip ko tuloy na bakit di ko kaya gawin din ito ngayon, tutal wala pa akong TV dito, at pangarap ko din ang magkaroon ng flat panel na ganyang kalaki.

more about "Welcome to Tabbed Browsing", posted with vodpod

*VIDEO SOURCE:
Basinilio, P. January 27, 2009. Nagtitipid? Retrieved February 5, 2009 from http://paulbasinillo.multiply.com/video/item/73