Sa kalunos-lunos na sinapit ng mga biktima ng Bagyong Ondoy sa Pilipinas at maging sa ibang bansa, kasabay nito ay ang isa sa mga masasalaming pagkakabukod-bukod ng mga Pilipino sa aspetong pagiging makatao. Dahilan sa isang malisyosong komento na nauugnay sa sensitibong pangyayaring ito sa buhay ng mga Pinoy, isang tao kasabay ng libo-libong nasalanta ng baha ang binaha din ng batikos at galit ng karamihan sa mga Pinoy.

Setyembre 27, 2009 – Isang kaibigan ko sa sikat na social networking site na Facebook ang nag-post ng isang link tungkol sa taong nagngangalang “Jacque Bermejo”. Ako’y naintriga kung kaya’t binuksan ko ang nasabing pahina subalit mga komento at opinion ng ibang tao ukol sa diumano’y sinabi ni Jacque sa kanyang “shoutout” ang aking nakita. Puro negatibo, may bahid ng galit at pagkainis, at ang iba ay halatang nakikisawsaw lamang.

Ang nasabing komento o shoutout ay inilagay sa pahina sa Facebook ng Definitely Filipino. Ang pahinang ito ay ukol sa sari-saring bagay, tao or pangyayaring may kinalaman sa Pinoy. Umani ng mahigit 1,500 reaksyon ang naturang komento na mababasa sa sumusunod.

“buti n lng am hir in dubai! maybe so many sinners bak der! so yeah deserving wat hapend (sic),”

Bukod sa Facebook, maraming reaksyon din na kung minsan ay may kasama pang larawang tila “pinagkatuwaan” ang makikita sa Friendster at Multiply accounts ni Jacque. Ang nakakagulat pa dito ay hindi lang larawan niya ang nai-broadcast sa mga internet sites kundi pati ang ibang personal na impormasyon niya katulad ng tanggapang kanyang pinagtatrabahuhan. At ayon pa nga sa ilan ay may sumulat na daw as employer nitong nagsusuhestyon ng pagbibigay ng karampatang aksyon ukol sa behavior ni Jacque.

Setyembre 29, 2009 – Ilang araw ang nagdaan, lumitaw sa ABS-CBN news si Jacque na itinatanggi ang naturang malisyosong komentong nai-post. Ayon sa kanya ay biktima siya ng “hacking”. Dagdag pa dito, inilathala din sa Gulf News ang kanyang claim na hindi siya ang taong nasa likod ng Facebook account na gumawa ng malaking ingay sa mundo ng mga Pinoy sa internet.

Sa aking palagay lamang:

Kung ibabalanse ko ang aking mga nabasa laban sa mga pahayag ni Jacque, maaring nagsasabi ng totoo itong taong nasa gitna ng isyung ito. Maging ako ay na-outrage nung una kong makita ang mga komentong iyon, subalit nakapukaw din ng aking atensyon ang isang post sa Facebook na nagsabing na-hack nga ang account niya. Sa aking munting lohika, lumalabas na isa palang Marketing Executive ng isang design company na base sa Dubai itong taong ito. Kung ikaw ay isang taong may pinanghahawakan nang posisyon sa respetadong kumpanya, sa palagay ko naman ay hindi ito tanga o bobo para ilantad ang sarili niyang nagbibigay ng mapaniil na salita. Bukod pa dito, may 2 taon na pala niyang iniaapela sa mga kinauukulan ang hacking na nangyari sa account niya. Hindi biro ang maging sentro ng “character assassination” lalo pa’t ginamit ang isang makapangyarihang instrumento kung saan milyong tao ang pwedeng makaalam.

Sabi nga ni Prix Ramos sa kanyang reaksyon sa isang discussion forum, mas madali pang pinaniwalaan ng mga tao ang isang naisulat sa Facebook kung saan hindi naman na-validate ang source, kaysa sa mga pahayagan at balita sa telebisyon. Madaling magpanggap sa mga social networking sites, kahit nga dito sa blog ko, hindi ko mailantad ang tunay kong pangalan. Mukha naman siyang disenteng tao, at ang Multiply account niya ay sadyang kaduda-duda dahilan sa ginamit na mga katagang “starfishbuang” para sa domain nito. Hindi ito gawain ng isang matinong professional, at bagkus ay magagawa lang mga kawatan sa cyberspace na ang layunin ay manloko at manira.

Lumalabas tuloy na ganap sa ating mga Pilipino ang paniniwala sa mga pasalin-salin na kwento o tsismis, o sa mga bagay na hindi tukoy ang tunay na pinagmulan. Marahil ay dahilan sa masyadong malambot ang puso ng Pinoy. Di ko rin naman masisi ang mga nag-react dahil sadyang kaawa-awa naman ang mga taong biktima ng kalamidad, subalit may mga tao pa rin na ginagamit ang “awa” kuno para magdiin ng mas mapanira o mas mapaniil na gawain kaysa sa isang “malisyosong komento”.

Kung tayo ay may sensibility, isaalang-alang na lang natin sana ang pagpapaibayo ng pagtulong sa mga nasalanta kaysa pag-aksayahan ng panahong batikusin at tukuyin kung nagsasabi ng totoo si Jacque o hindi. Kung nagsasabi man siya ng totoo sa mga pahayag niya, tiyak na mas malaking dagok ang naidulot ng nangyaring ito di lamang sa buhay niya kundi sa buong pagkatao niya.

Sana’y ating tandaan na kung si Papa Jesus ay nakapagpatawad, bakit tayo ay hindi natin magawa iyon? Sino nga ba talaga ang tunay na biktima dito?

=====

Bago kayo mag-react sa opinyon ko, sasabihin ko lang na hindi ako kaanu-ano ni Jacque, ok? Period.

Sabi ng marami, ang kalusugan ay maituturing na kayamanan ng isang tao, dahil kung hindi ka malusog, balewala ang kayamanan mo dahil mauubos lang yan sa kakapagamot mo…:P

Sa madali’t sabi, kaya ako nagsulat ngayon eh dahil hindi maganda ang kalusugan ng aking kamay. Ilang araw na, may mahigit kumulang 2 linggo na kung saan, nakakaramdam ang aking kaliwang hinliliit at palasingsingang daliri ng “tingling” at “numbness”. Kung minsa pa ay nanginginig habang ako’y nagpapahinga. Nung isang araw ay nakakuha ako ng appointment sa family doctor namin, kaya lang 1 week bago ako makapunta….hanggang dito kasi mahaba pila sa doctor, di ka naman pwedeng magpalit o pumunta sa kung sinong duktor lang, kelangan pang meron kang personal duktor sosyal!.

Nagpaalam ako kay Bob, ang boss ko, at pumayag naman siya…dapat lang dahil kung hindi, hahanap na talaga ako ng ibang karir at its will be his lost!. Matapos neto’y nagbiro si Angge (ang aking kasama) na kaka-peysbuk ko daw ito…kaya nga ba tinigilan ko muna pansamantala ang peysbuk, pero ano ito’t nagsusulat naman ako sa blog na ito? Adik kasi.

Ang hindi alam ng lahat ay mayroon akong part time job ngayon. Hindi ko naman ginusto na gawin pero dahil andito na, ayun….pumasok akong interviewer para sa survey. Sabi ko sa sarili ko, i-try ko lang. Ikatlong araw kanina, at parang ayaw ko na, dahil lalong namamanhid ang kamay ko sa katatawag sa telepono. Kung bakit matino naman ang kita ko sa full time job ko, wala naman akong pamilya, eh parang sira akong naghahanap ng sakit ng katawan.

Kaya nga ba dapat ay kalusugan muna bago kayamanan. Pag may kalusugan kasi, may kayamanan ka na din di ba?

Parang HAPPY-GO-LUCKY lang talaga ang ating Pangulong Macapagal-Arroyo sa mga nagdaang araw.

1. Ang diumano’y $20,000 dinner sa Le Cirque resto sa New York, at nabanggit sa blog ni Mr. Quezon na tila 2 beses na  nangyari ang dinner sa Le Cirque
2. Ang diumano’y $15,000 worth of dinner sa Bobby Van’s Steakhouse matapos makipag-usap kay Presidente Obama
3. Pati National Artist Awards, nagkaroon din ng iskandalo sa mga naparangalan
4. Ang diumano’y planong pagbili ng PHP 1.2billion worth of jet (sosyal!)

Siyempre, bukod pa dito, hindi ko na mabilang ang mga iskandalong ibinato sa kanya at kanyang pamilya sa mahigit 6 na taong panunungkulan niya.  Kabilang dyan ang pamosong “Hello Garci”, ZTE, Fertilizer Fund scam, iskandalo sa pondo ng mga tulay sa probinsya, pati ang kanyang boobs napansin at naiskandalo din. Kung iisipin, all around na ang kategorya ng iskandalong kinsangkutan nila…parang sige, go lang ng go…makakalusot naman ako dyan…

Naniniwala na talaga akong matalino si Ate Glo, parang si Marcos, masyadong matalino, pero tila nakalimutang pairalin ang tunay na pagmamahal sa bayan…nakakalungkot isipin. 

Sa ganang moralidad ng “lavish dinner” nila sa nakaraang state visit sa Amerika, sa tingin ko ay walang masama doon, pero bilang pinakamataas na lider ng bansang ito na laganap ang kahirapan sa nakararaming Pilipino, nararapat lang siguro na ang pagpapakita ng “extravagance” ay limitahan sa kung ano lang ang nasa “budget” dahilan sa ito ay working trip. Hindi naman personal na holiday ang ipinunta nila dun sampu ng kanyang “entourage” kundi “STATE VISIT” nga. Hindi din naman ibig sabihin eh wag na silang kumain sa fine dining.

Maikukumpara kasi ang sitwasyong ito sa isang INA at ANAK. Kung ang INA ay kinailangang iwan ang anak upang mangibang-bayan para gampanan ang parte ng kanyang trabaho, sa mga pagkakataong may tukso ng pagpapakaluho, paniguradong maiisip ng INA ang kanyang naiwang ANAK na walang sapat na pagkain sa kanilang tahanan. Ang tendency ay hindi maaatim ng INA na magpakasarap habang naghihirap ang kanyang ANAK.

———

opinyon ko lang ito…walang pikon…:P

Nuong isang linggo ay nakapagbasa ako ng isang edition ng The Filipino Journal na inilalahatla at ipinamimigay ng libre dito sa Winnipeg. Isa sa nakapukaw ng aking atensyon sa front page nito ay ang mga Pilipinong nabigyan ng estadong “citizen of Canada”. Isa sa mga ipinagmamalaki ng pahayagan ay ang apo ng isang diumano’y heneral na isa sa mga bayaning lumaban noong panahon ng mga Kastila.

Hindi ba nakakatawang isipin na ang mga Pinoy dito, naipagmamalaki pa ang ganitong “achievement” kuno…ang maging Canadian Citizen…na kesyo apo pa siya ng bayani o ng kung sinong sikat sa Pilipinas. Kung ako ang taong iyon, hindi ako magiging proud dahil ang lolo ko ay isa sa mga bayani ng Pilipinas…bayaning nakipaglaban para sa kalayaan ng kanyang lupang sinilangan. Kung aking niyayakap sa ngayon ang pagiging mamamayan ng banyagang lugar, isang malaking sampal ito sa legacy na iniwan ng aking lolo…

Sampalin niyo nga ako kung walang sense ang mga sinasabi ko…kung isa kang tunay na may dugo ng bayaning Pilipino, nawa’y itago na lang sana ang ganitong pangyayari…nakakatawa…Oh I’m the grandson of Gen. XX, a Philippine hero…and now I’m proud to be a Canadian…

Ito ang buhay Canada…abangan ang susunod….

Wavy ako…wavy kasi ang bff ko, wavy talaga…ano bang depression ito at nakakahawa…matutunaw na mga snow, sumisibol na mga dahon sa puno. Bakit ngayon? Dapat ang tagsibol ay simbolo ng panibagong buhay, panibagong pag-asa matapos ang “gray days”.

Bakit nga ba kahit anong narating ng isang tao, kung ang mga bagay na kanyang tinatamasa ay walang kabuluhan, walang saysay ang lahat…Subalit sabi ko nga sa kanya, ang kahit anong bagay ay walang saysay kung hindi ito bibigyan ng importansya.

Kung ako’y bigyan mo ng isang tumpok na dyamante, kahit ilang bilyon pa ang halaga nito…kung hindi ko naman pahahalagahan ay wala ring saysay. Kung minsan, ang kasagutan sa masalimuot na tanong na “Saan ba ako patungo?” ay nasa ating mga sarili lang…oo sa atin, dahil nasa free will natin kung paano natin tatanggapin ang biyaya ni PJ na libre naman. Ewan ko ba sa madaming tao, libre na nga binibigay yun ni PJ, ayaw pa natin…marahil dahil sa malimit kaysa hindi ay, kalakip ng biyaya ni PJ ang mga bagay na sa tingin natin ay di ayon sa ating panlasa.

Sabi nga sa banal na aklat, dapat ay i-deny natin ang ating mga sarili at dalhin ang ating mga krus…siyempre ito’y hindi literal na magpasan tayo ng krus. Ibig sabihin lang nito ay huwag nating sundin ang ating sariling mga kagustuhan o yung sinasabing “tawag ng laman”….o baka kung ano isipin niyo.

“Tawag ng laman” means, ang mga bagay na hinahanap natin na makapagbibigay ng kaaya-ayang pakiramdam sa ating katawang panlupa. lalim whew…

Sa ganang ito, tayo’y nagsa-sacrifice ng ating mga kagustuhan para masunod ang kagustuhan ng ating mahal na PJ tungo sa kabutihan, fulfillment at kabuluhan ng buhay.

Hay, ang aking kaibigan, kung mababasa mo man ito…sana’y wag mong isiping walang kabuluhan ang buhay mo…

PJ loves you and His love is steadfast that it extends beyond heaven…down to you and me and to everyone.

God bless you.

Heto na naman ako, ilang araw ko din hindi nabisita ang bahay kong ito. Ang weirdo ng pakiramdam ko. Gusto kong umiyak, hindi ko maintindihan kung naho-homesick ba ako o ano? Sa totoo lang miss ko na prends ko.

Kagabi kasi napanaginipan ko si mamavic, di ko alam kung bakit bigla ko siyang napanaginipan. Di ko naman siya iniisip nitong mga nakaraang araw. Nawirdohan lang ako kasi parang may dinaramdam siya sa panaginip ko, kaya nung nagkita kami, niyakap ko siya ng mahigpit. Hindi ko maipaliwanag kung bakit parang totoo ang nangyari, parang nabuhayan siya nung nagkita kami. Naramdaman ko ang higpit ng yakap namin, muli daw kasi kaming nagkita.

Bumalik din sa aking gunita ang huling pagkikita namin, ilang oras bago ko iwan ang Pilipinas. Di ko naman inakalang ihahatid niya ako noong aalis na ako.

Para tuloy gusto kong umiyak ngayon, pero hindi naman dapat. Mukha na tuloy akong tanga, yan ang pakiramdam ko. Noong isang taon, sa eksaktong ganitong mga petsa nang nade-depress ako. Ngayon na naman ay pakiramdam ko’y may alon na naman akong nararamdaman…Kung kailan pa man paparating na ang spring. Sa Pinas walang spring, pero dahil halos parehong panahon, parang Spring Wave syndrome na ito.

Abnormal na talaga yata ako. Wala sa katinuan. Parang walang direksyon ang pakiramdam ko ngayon. Kailangan ko talaga si PJ na hilahin ako para makabangon.

Eto ang tipo ng high-class beggar dito sa Canada. Kung sa Pinas, bulag na gitarista o di kaya naman eh banda ng mga senior citizen ang makikita mong nagpe-perform sa mga palengke o kaya ay sidewalks, dito naman ay biyolin ang tinutugtog para sa karampot na baryang maipapamahagi ng mga may mga malalambot na pusong mamamayan.

Kunsabagay, magkano nga naman ang barya dito? Sa 3 dolyar, mahigit isang daang piso yata ang katumbas nuon, kung bigyan sila ng ganung halaga, makakapag McDo na sila dito.

*woot*

Kanina habang binisita ko ang isang bahay ko dito sa cyberworld, nasulyapan ko ang Multiply site link ng TV commercial director na si Paul Alexie. Isa pala sa pinakabago niyang likha ay ang TV ad ng Pizza Hut.

Isang mag-asawa ang nagtitipid, ang gumawa ng sariling flat panel TV sa kanilang bahay. Naisip ko tuloy na bakit di ko kaya gawin din ito ngayon, tutal wala pa akong TV dito, at pangarap ko din ang magkaroon ng flat panel na ganyang kalaki.

*VIDEO SOURCE:
Basinilio, P. January 27, 2009. Nagtitipid? Retrieved February 5, 2009 from http://paulbasinillo.multiply.com/video/item/73

Heto na, sa kabila ng krisis saan mang panig ng mundo, wag sana nating kalimutang ngumiti at pasayahin ang ating mga sarili.

Hindi talaga ako maka-get over kapag ito ang pinag-uusapan, siyempre, favorite ko si SG at si Lloydie, tapos pinagsama pa sila sa movie, ang cute. In fairness, talaga namang nakakakilig ang unang pelikulang pinagtambalan nila na A Very Special Love. Quite memorable din ito dahil sa kagustuhan kong mapanood ito noong isang taon, siya namang araw ng pag-alis ko sa Pinas yung premiere night ng nasabing pelikula. Mabuti na lang at may mga mababait pa din tayong prends dun at binigyan ako ng DVD.

Sa ikalawang kabanata ng istorya nina Laida at Miggy, ano naman kaya ang susunod na mangyayari? Siyempre mag-syota na sila dito. hehe

Sa tingin ko naman ay bagay sila, nararamdaman ko naman na may “onscreen chemistry” sila, isa pa, pareho silang may wholesome image. Gusto ko din naman pag ka-partner ni Lloydie si Bea Alonzo, pero siyempre, parang double-prize kapag si SG at Lloydie ang mapapanood ko. ang bias ko talaga. haha

At inilabas na pala ang music video ng bersyon ni Sarah ng awit na ito…makaluma, malumanay, at malambing bias na naman.

Na-miss ko tuloy si Jeng, ung kaopisina ko dati, kasi nung panahon ng A Very Special Love movie, ginagaya niya din si Sarah sa pagkanta ng awit na ito. Kwela ang bawat umaga namin dahil dito. hay. kaka-miss lang…

*VIDEO SOURCE:
You Changed My Life in a Moment by Sarah Geronimo Official MV, Retrieved February 4, 2009 from http://starcinema.multiply.com/video/item/88/You_Changed_My_Life_in_a_Moment_by_Sarah_Geronimo_Official_MV

Hindi talaga mapigilan ang pagbulusok pababa ng pandaigdigang ekonomiya sa mga panahong ito. Sa araw-araw na nagbubukas ako ng aking computer, tatambad na lang sa aking mga mata ang mga balitang si ganitong kumpanya ay nagbawas ng tao at kung ano ano pa. Ano na ang kasunod pagkatapos nito?

Kahapon lang nakausap ko ang dati kong kasama sa trabaho, at nakumpirma kong ang Intel ay tuluyan nang mawawala sa Pilipinas. Marahil ay hindi matatapos ang taon ay tuluyan nang isasara ang humigit kumulang 30 taong pamamalagi ng factory ng microprocessor at chipset sa Pinas. Malaking kawalan ito, lalo na’t isa sa top exporters ng bansa ang nasabing kumpanya. Kunsabagay, di lang naman sa Pinas, dahil pati sa Malaysia at iba pang bansa ay may isasara rin sila. Humigit kumulang 5000-6000 empleyado nila worldwide ang mababawas na naman.

Narito pa ang ilang balitang tanggalang aking nasagap:

Wala ako masyado balita kung ano pang kumpanya ang nagbabawas ng tao sa Pinas. Pero sa nangyayari ngayon, ano ba ang kasunod? Alam kong kapag nasa ibaba ka, walang ibang way kundi ang umakyat muli, pero ang tanong, hanggang kelan ka mananatili sa ibaba bago ka makaakyat ulit? Kanino ba natin iaasa ang kasagutan sa pandaigdigang krisis na ito?

Basta ako, umaasa ako kay PJ, dahil lahat naman ng meron sa mundo ay galing sa kanya.