Ayan, habang sumusulat ako ngayon, biglang kumanta si Jessie J ng “price tag”…yo everybody look to the right!….ooopps teka, emote eto eh, hindi ako kakanta ngayon…nag-concert na ako sa magic sing nung isang araw, at sumaydline din ako sa sa kantahan kanina kasama ang ate friend ko. Wala na akong enerhiya para kumanta pa sa bulog na ito…

Forget about the “Price Tag”, balik tayo sa minsan pa ay makabuluhang paksa….

Lablyf

Ayoko nang itinatanong ito sa akin. Sa estado ko ngayon, ito ang panahon na lahat ay nang-uusisa kung bakit wala akong bf o asawa pa…Eh ano magagawa ko, sa wala eh…walang napupusuan ang puso kong choosy…Sa mga nagdaang panahon, isa pa lang ang itinangi niya. Subalit ang itinanging ito ay magpapatali na sa ibang piling, kaya masakit man nung una kong malaman ang malungkot na balitang yun, kinailangan kong tanggapin dahil yun ang katotohanan. Mas masakit lang kasi hindi ko naipagtapat sa kanya na espasol este espesyal siya sa akin…para akong sumabak sa giyera ng sinadyang walang armas…Wala na din saysay kung sabihin ko pa sa kanya ngayon. Kung hindi sana ako lumayo, at kung naging determinado ako para sa kanya, baka naging matagumpay na ang buhay pag-ibig ko ngayon. Siguro, hindi lang talaga siya ang aking tadhana…may iba siguro, at kailangan ko sigurong matuto muna sa bagay na ito bago ko makita ang tunay kong pag-ibig. ANG KESO! YAK! haha May dumating sanang iba, pero hindi pwede. Yun na yun, ayoko nang pag-usapan ang detalye, sikreto namin nga bbff ko.

Nakakaasar lang dahil sa tuwing bubuksan ko ang FB ko, nakikita ko ang mga larawan ng dalawang ikakasal…dapat wala na sa akin, kaya lang may kirot. Hay…ang buhay talaga…sana makakita na ng ibang kababaliwan itong puso ko, yung kababaliwang walang balakid…Sira ulo kasi eh, yung mga pinipili niya hindi mga pwede…sayang ang pagkakataon, kung sakali ay lumagay na siguro ako sa tahimik ngayon.

Anyway, sabi sa akin ng ate friend ko, ipagdasal ko daw ang lablyf ko…well, hindi ko talaga siya ipinagdadasal, kaya siguro wala…ngayon ay inuumpisahan ko na, baka sakali.

Career

Dumako tayo sa buhay karir. Dahilan sa malikot kung isip, palagi na lang akong nag-uumpisa sa bagong trabaho…Minsan pa, hinangad ko na sana ay magtagal ako, pero ano magagawa ko, laging may kumukuhang ibang kumpanya sa akin, hindi tuloy ako makausad sa hagdanan ng karir ko…pero sa awa ni PJ, ayan, may improvement naman ang rango at sahod ko sa bawat paglipat ko. Ngayon ay malapit na akong mag isang taon ulit sa bago kong trabaho…sana ay magtagal na nga ako dito….

Friendship

Isinama ko talaga ang paksang friendship…wala lang, dahil na-miss ko ang mahal kong bbff. Sana nakakasama ko siya para nakakadamay ko siya sa mga oras ng kabughawang ito…Alam kong ma-emo din siya, pero at least, kapag kasama ko siya, marami akong laff trip! Salamat sa iPhone 4 at araw araw ko siyang ka facetime sosyal na kami. Kung dati ay YM chat, ngayon ay FT na basta may wi-fi. Over wi-fi, lalong tumitibay ang pagkakaibigan namin…sabi nga niya, ang dami na naming napagdaanan…totoong napakadami na…at hangad ko na mas madami pa kaming memories na magawa…Ang sarap ng mga may kaibigang tapat. Isa man ang tapat sa lupon ng madami nating kaibigan, ito’y napakagaan sa ating espiritu…Somebody who lifts you up and always there for you.

————-

Minsan pa, salamat ulit sa oras ng bulog na ito, nakapag-muni-muni at nakapaglabas lang ng saloobin. Ngayon ay pwede na akong matulog… good night

Sa kabila ng mga pangkaraniwang sagot, naibulalas ni Guro ang mga sarkastikong tugon sakaling mamilosopo ang babaeng inayang sumayaw, katulad ng mga sumusunod:

T: “May I dance with you?”
S: “Wala namang pumipigil sa iyo na isayaw ako. Bakit ka ba nagpapaalam?”

T: “May I have this dance?”
S: “Sure! Iyong iyo na ang sayaw! Ikaw na lang ang sumayaw.”

T: “Can I dance with you?”
S: “Ah…masakit paa ko eh…” o di kaya “May kasayaw na ako eh” o di kaya “May kasayaw na ako, sorry.”

——-

Kaya naman sabi ni Guro, ang tamang pagtatanong with authority na hindi ka daw mapipilosopo ay ang katagang “SHALL WE DANCE?” Sa ganang ito daw, kalimitang mababatid ang ka-maginoohan at respeto ng lalaking magyayang sumayaw; at bilang kapalit, hindi daw iisipin ng babaeng inimbitahang sumayaw na mamilosopo o tumanggi dahil ang pagsasabi ay puno ng paggalang.

——-

Hindi ko alam kung saang sulok ng silid-aralan nakuha ni Guro ang lohika o masasabi kong teoryang ito, subali’t napagmuni-muni kong may sense naman ang kanyang sinabi.

Ingatan mo yang puso mo, andyan ako.

Ipikit mo nga yang mata mo nang maramdaman mong andito lang ako. Kung sino sino kasi nakikita mo eh.

Tayo pa ba o tayo na ulit? Nag-break ba tayo?

Paano ako matutulog kung palagi mong kinakabog ang puso ko?

Saan ba ako makakabili ng atensiyon mo?

Bakit kailangan mong makipag-LDR sa iba, kung andito naman ako at mas malapit sa iyo? (bitter)

Para kang gas, hindi ako makatakbo kapag wala ka.

Ikaw ang John Lloyd ng buhay ko.

Kausapin mo nga ako, priority complex na ako!

Wag ka ngang priority complex, ikaw pa din naman ang priority sa puso ko. Kiss nga!

Para palang SLR ang mata mo, ang ganda ko sa paningin mo.

Kahit mataba ka pa, kahit may tigidig ka pa sa mukha, at kahit tumutulo laway mo kapag natutulog, mahal na mahal kita.

Well, kung ako tatanungin, mas mabuti pa nga siguro na nasa Pinas siya, nang sa gayo’y hindi siya naiinip. Napakadami kasi niyang reklamo dito, unang una na ang mga iyelo sa labas at ang makatanggal pangang lamig. Hindi ko naman siya masisi, pero siya kasi ang unang nag-ambisyong pumunta kami sa lupaing ito. Hindi niya inasahang madaming hirap at sakripisyo ang dadanasin ng isang magsisimula ng panibagong buhay dito. Malayong malayo sa inakala ng karamihan na maginhawa ang lahat ng nagpupunta sa abroad. Malayong malayo sa inasahan niyang maginhawa na agad ang buhay niya pagdating dito.

Sa kabilang banda, masasabi kong OO, maginhawa ang buhay dito, dahil kahit minimum ang sahod mo, makakaupa ka ng apartment, makakakain ka ng 3 beses sa isang araw, at may extra kang kaunti pambili ng damit at sapatos mo. At dahil nga sapat lang para sa mga nabanggit ko ang sahod na minimum, hindi na kakayanin na makapagtabi pa para maipamahagi sa mga kamag-anak o kaya’y bumili ng malalaking bagay gaya ng sasakyan.

Kaya nga ba ang karamihan sa mga Pinoy dito…palibahasa’y madaming kayabangan sa katawan…2, 3, hanggang 4 ang trabaho mabili lang ang kanilang mga gusto to “show off”. Sa totoo lang, ang sasakyan ay walang dudang kailangan dito, dahil limitado ang mass transportation. Pero marami sa mga Pinoy, magagarbo ang kinukuhang sasakyan, para nga naman astig at sikat kapag nagpa-piktyur na at ipapadala sa mga kaanak sa Pinas. Di alam ng mga pobreng kamag-anak na, kailangang kumayod ng husto at isakripisyo ang patulog para lang mabayaran ang napakalaking pagkakautang sa magarbong sasakyan.

Bukod pa dito, maraming nag-aasam at agad kumukuha ng bahay para lamang masabing, madali silang nakakuha o nakabili ng bahay…kagaya ng ilang nai-feature na sa tv documentaries. May iba na 1 or 2 taon pa lang na nakaka-migrate, nakakuha na ng bahay. Ang hindi alam ng maraming nasa Pinas kapag nabalitaan ang mga ganito, ay inutang lang naman ang bahay. Sabi ng marami dito, ang mga negosyante o tumatama lang sa lotto ang nakakapag-cash sa pagbili ng bahay, the rest ay panay utang na. Ang masama pa nito, marami sa Pinoy na nakita ko ay, pati downpayment at closing costs, inuutang pa din. Kaya ang resulta, kailangang kumayod ng kumayod, dahil kung hindi, mawawala ang bahay.

Kaya nagpapasalamat ako ngayon at naintindihan ng nanay ko na hindi ganun kadali ang mga desisyong kumuha ng ganito o ganyan, lalo na’t dekada ang bibilangin bago mabayaran ang lahat. Walang masama kung kaya mong bayaran monthly bills at loan payment galing sa kinikita mo sa isang trabaho lamang. Or, pwedeng dalawa, isang full time at isang part time job. Pero ang magkaroon ng 3 or 4 na trabaho, isang kahibangan na yan. Akala ng nanay ko, kayang kaya niya ang ganun, hindi kaya.

Kaya ngayon, minabuti niyang magbakasyon na lang muna sa Pinas at saka na pag-isipan ang pangungutang ng mga bagay na gusto niyang makamit.

You mean a lot to me more than you thought….

Kay sarap marinig, hindi mo aakalain, kapag may isang taong binitawan ang mga katagang yan para sa iyo. In-love? Hindi noh! Emote lang…:D Nakakapagpangiti, nakakataba ng puso, nakakagaan ng damdamin. Ang sarap ng may nag-aalala sa iyo, parang kumpleto na ang mundo mo kahit may kulang pa. Basta malaman mo lang na nandyan siya para sa iyo at handang umalalay sa tuwing kailangan mo ng sasalo sa iyo. Minsan, totoong hindi mo kailangan ng iniibig para makumpleto ang buhay mo, kundi kailangan mo ng karamay. Ang iniibig kasi, may oras na iniibig mo lang siya, pero hindi mo naman siya makaramay. Pero ang karamay, hindi mo man siya ibigin, nandyan pa din siya. Ngunit lalong nagiging masaya kung siya’y matutunan mong ibigin di ba?

Kaya salamat, at ako’y may karamay. Makeso nga lang at may pagkamaarte, pero ok lang, ang mahalaga ay nandyan lang siya sa lahat ng oras, kahit malayo pa siya.

 
Panoorin este pakinggan pala dito: Safe ni Phil Wickham

The hands that hold the world, are holding your heart…

I feel safe, oo, pakiramdam ko ay ligtas ako, ligtas sa ano mang pagkabagabag. Sa tuwing nandyan ang mga problema, isa lang ang alam kong tatawagan para magpaluwag ng aking loob. Kahit sa paningin ng iba ay mukha na akong sira-ulo, umiiyak, nagsasalitang mag-isa. Eh ano naman ngayon, ganito ako. Isa lang ang nakita kong totoong mapagkukuhanan ng lakas, “widsom” wisdom daw talaga eh, at kapahingahan.

Sa gitna ng karamdaman, kapighatian, o kahit ano mang problema, isa lang ang gumawa ng kamangha-manghang bagay sa buhay ko. Ang sakit na gumaling, mga bagay na akala ko’y panaginip na lang, mga relasyong naituwid, mga pangyayaring akala ko’y imposible, at marami pang iba.

Kung minsan, sadyang matigas lang talaga ang ating mga ulo. Nandyan naman lagi Siya para sumaklolo at maging tagapagpanatag natin, pero kung saan saan pa tayo tumitingin. Minsan, sa mga materyal na bagay, alak, pera, at masama pa ay kung sa droga. Nakakalungkot lang makita ang mga taong nasa ganitong sitwasyon. Kung magbubukas lang tayo ng pinto ng ating mga puso, makikita siguro natin lahat ang kagaanan ng buhay sa kabila ng karalitaan o karangyaan man. Ang tunay na kapanatagan, at kayamanan ay wala sa materyal na bagay.

Behind the Cloud

Originally uploaded by isla_yelo

Minsan pa, tatanawin ko ang langit, habang nakikinig sa awiting ito. Kay sarap magpahinga, at masarap umawit, lalo na kapag ang puso mo’y panatag.

Hoy mousmous, magsisimba ka bukas ng umaga! Alangan namang pupungas-pungas ka habang nasa church service…tsktsk.

Ang daming bumabagabag? Hindi pala, madami lang masyadong nakakapukaw ng aking atensyon. Tinapos ko ang pag-aayos ng kabilang bahay ko. Totally overhauled, ang mga di angkop at walang saysay na tala ay aking tinanggal…hanggang sa nag-tweet si prend, ayan, umuwi na daw siya habang ako ay abala sa aking bulog.

Sigurado akong tumaas ang kilay niya dahil wala akong email update sa kanya buong maghapon. Oh well, sorry kasi ako’y abala maghapon (ang taray).

Nga pala, ilang araw na lang ay exam ko na para sa sertipikasyon na yan. Hindi ko sigurado kung makakapasa ba ako dahil ang konti pa lang ng nababasa ko. Sadyang nakakaumay ang magbasa ng academic subjects…mabuti pa ang mga bulog, mas interesting basahin.

Wala lang…nagkwento lang ako bago ko patulugin ang sarili ko….

Subalit hindi na bale, ang masaya nito…tapos na ang waldasan ng pera dahil tapos na ang holidays Kahit anong tipid ko, wala pa din…nagasgas na ang mga credit cards at debit card ko, parang ang konti pa din ng naipamigay kong regalo….

Panibagong pag-iipon na naman…panibagong pagpaplano ng buhay…bagong mga pangarap…

Oo… bagong mga pangarap…dapat nag-eevolve din ang mga pangarap dahil nag-iiba ang circumstances sa ating buhay…Kung dati, pinangarap ko lang na makapagtrabaho sa abroad…ngayong nasa abroad na ako…pangarap ko namang libutin ang mundo habang ako’y nabubuhay. havey!

O baka sabihin ng ibang epal dyan eh ang taas ng pangarap ko. Kayo na ang hindi mangarap ng ganyan…wala namang masama…ang mahalaga ay may pangarap ako di ba…

Napagtanto kong, mas masaya ang “ma-experience” mo na “makita ang mundo” kaysa sa anumang materyal na bagay….siyempre, bonus na kung meron ka nun…lalo na kung may DSLR camera ka (na naging point of agitation ni Ronturon. ) para maisalarawan mo ang iyong karanasan sa pagbiyahe at irekord ang magagandang tanawin at sandali ng iyong paglilibot….

Dati, iniisip kong unang balikan ang Pilipinas…bakit nga ba hindi? Napag-isip isip kong, mahigit 2 dekada na akong namalagi dun, bagama’t hindi ko pa nalilibot ang buong bansa…mas mamabutihin kong libutin muna ang ibang parte ng mundo bago ako bumalik dun…para mas ma-appreciate ko siguro kung ano ang pagkakaiba-iba ng mga tao, ng lugar, ng kultura, ng tradition…at ipagmalaki ang mga mas magagandang bagay na sa Pilipinas ko lang matatagpuan na sana’y marami pa nga.

Hayyy…sa kabila ng pagiging boring dito sa nasyon ng mga polar bears, masaya na din ako dahil kung may isang magandang nangyari sa akin dito…ito ay yung mas magkaroon ako ng kakayahang makapaglibot libot sa iba’t ibang lugar…di man lahat sa ngayon, unti unti ko nang nailalakad ang aking mga paa para sa aking pangarap….

Bon voyage!

Ikatlong Pasko ko na dito sa bansa ng mga iyelo, pero hindi ko pa din maramdaman ang kakaibang sayang nararamdaman ko tulad ng Pasko sa Pilipinas. Ito ang totoong White Christmas…hindi “puti” ang kulay dahil may kalungkutan sa paligid. Ang masaya sanang pagdiriwang dahil kaarawan ni PJ ay nababahiran ng mga pansariling intensiyon. Matapos magsimula ng kaguluhan, sa iyo pa ibabaling ang paninisi kung bakit naging magulo ang sitwasyon?

It was my birthday the other day…nagpapasalamat ako kay Lord dahil lahat ng kailangan ko ay mayroon na ako, maski ang hindi ko kailangan ay ibinibigay. Ngunit kinukulang naman ako ngayon ng tunay na kasiyahan dahil sa mga tao sa paligid ko. Malimit kong naiisip sa mga panahong ito na lumayo na lang at mamuhay ng sa sarili ko. Pero no man is an island ika nga…

Katulad ng kulay ng niyebe, ang Pasko dito ay puti….na sa kabila ay nababalutan ng dilim ng kalungkutan…

Salamat kay Carrie Underwood at kumanta siya ng awit na nababagay….hindi ako nalungkot dahil wala na siya…pero nalungkot ako dahil para akong nasa giyera nang hindi man lang nagkaroon ng pagkakataong humawak ng sandata….

Tapos na, hindi ko naipahiwatig ang tunay na nararamdaman…siguro hindi talaga siya ang laan. Hiningi ko kay PJ na siya na lang sana, pero sabi ni PJ, “Hindi siya anak. Gawin mo muna ang kailangan mong gawin.”

Nag-sorry ako kay PJ, dahil alam kong marami akong atraso sa kanya. Pero umaasa akong may sagot siyang ibibigay sa mga susunod na pagkakataon. Umaasa pa din daw ako sa nagdaang isa, pero sa malamang ay wala nang pag-asa. Asa pa talaga eh

Gusto ko siyang kausapin, subalit napipigilan ako, may masasaktan panigurado, at ayoko mangyari yun. Masyadong mahal ang implications kung mangyayari, kaya mabuti nga at wala na lang akong masabi. Hay, pero bakit ganun, nagtatanong pa din ang makulit kong damdamin…sabihin ko man na in-denial ako, but that’s the way it is.

Sabi nga ni Carrie, “I’m not sorry that its over…but the way we let it end”…its the way I let it end that I’m sorry. Kaya sorry na lang talaga ako. Sorry na lang din sa chaser ko, kasi you’re too mature para sa akin…oh well, namili pa daw talaga ako eh…sabi ko na nga ba dapat pumasok na lang ako sa kumbento.