Untitled Emotions

Matapos ang ilang linggo ng ka-bchan, ngayon ko lang ulit binuksan itong wordpress blog ko para i-check kung ano na ang katayuan, sa kabutihang palad eh buhay pa din naman ang blog na ito hehe…

Nakapukaw lang ng aking pansin ang slightly significant number of views sa blog entry kong “It’s Pure Joy sa Kabila ng Kalungkutan”. Sa araw na ito kasi, isa siya sa may 3 views sa kabila ng password protection niya….ito’y nakaagaw ng aking atensyon dahilan sa ito’y nagpapatungkol sa kalagayan ko noong nasa gitna ako ng isang sitwasyong mauuwi sa matinding depression.

At sa mga sandaling ito naman, ako’y binabagabag ng isang bagay na aking nagawa o nasabi…di ko naman sinasadyang maging mean…may isa kasi akong kaibigang napaka-thoughtful and caring ang nagtanong kung ako daw ba ay na-suffocate na sa kanya…sa kanyang mga kakulitan…at nais nya daw malaman kung ano ba ang palagay ko sa aming pagkakaibigan…

Ano nga ba ang isinagot ko? Sabi ko kasi, “slightly suffocated”…I suppose the word “slight” means “a little”…thus I mean with that response that…I’m a little bit suffocated but it won’t be enough to strangle me to die in that friendship…sa pagkakaibigan kasi di ba…may give and take…I felt that sometimes…too much of the sweet and thoughtful gesture from that person makes me hard to breathe…kasi parang intake na lang ako ng intake ng oxygen…but its not that I am loosing air and do not want those gestures…I will always be grateful and always value everything that was kindly shared to me by that person…yun nga lang…I guess I failed to let that person know or feel that I do value everything…

Looks like, na-hurt kasi si friend…actually sinabi niyang na-hurt siya…and the truth hurts naman daw kasi pero ok lang sa kanya…Kaya naman I really feel bad…I told myself tuloy na sana di ko na sinagot ng maayos yung tanong niya…that’s why I hate opening up what i think or feel…may phobia na kasi ako sa mga ganitong bagay…the last time I tell everything that I wanna say to a person…matinding rift ang kinalagyan ko…

Well, sa ngayon siguro, akala niya di ko siya accepted as a friend…di kasi ako very vocal about friendship and all other related stuff…and nagkataon na kabaligtaran ko siya…and that person would say now na sana ay ma-accept ko din siya…and this makes me feel more bad…hayz…di ko maipaliwanag ng maayos sa kanya why I would feel that way…that suffocation thing…as I’ve said, di naman sa ayaw ko yun…

I wish I could hug that person and say na wag niyang isiping ganun…dahil kahit ano pa siya or sino siya…I believe in my heart na siya ang taong nilagay ni PJ sa dinaraanan ko para maging karamay at kaibigan ko…maging MS outlook sa akin for me to be reminded of anything hehe…maging prayer partner…maging friend ko in a way bounded by the love and guidance of PJ…di kasi niya alam na wala pa akong naging friend katulad niya…a friend that I could freely share my thoughts…my belief and things about PJ…and mga kalokohang kwento…all in one…which I couldn’t do with my other friends…yun nga lang…di kasi ako sanay sa sobrang ka-sweetan..lalo na pag vocal expression…which is palagi niyang ginagawa…kaya minsan i feel a little bit awkward…pero natutuwa naman ako kapag naririnig ko ang mga sweet expressions niya…kaya nga sinabi ko sa kanya that I’m “Sickly addicted” sa mga pangungulit niya at di niya kailangang baguhin yun dahil “na-suffocate” nga daw ako…Isa pa…i’m really curious kung bakit and how come na labs na labs niya ako when in fact we’re just friends for some time pa lang…curious lang naman ako…baka kasi nagiging too trusting na siya…that’s not a good attitude…it makes me a little bit worried…kahit sinasabi niyang mabait naman daw ako (ows…hehe as if mabait nga ako, pero opinyon niya yun).

I said sorry na…pero sabi niya I don’t need to be dahil nagsabi lang naman daw ako ng totoo and its part of me na kailangan niyang tanggapin…that’s life ika nga niya…at mas gusto naman daw niya yung nagsasabi ako ng totoo (sino nga bang hindi gusto yun di ba – takot lang kasi ako sa kanya…diktador kasi kaya napipilitan akong sumunod hehe…jowk lang)

well that’s life talaga…but I’m still sorry for the things I said that hurt her feelings…kung ako din naman nasa kalagayan niya ma-hurt din ako in a way…ikaw na nga nag-care tapos parang nabale-wala lang…di ba? Ganito talaga siguro ang buhay…what matters nga lang is that we learned from these experiences….

Siguro nga, I need to say that I love this friend of mine…pero ewan ko…bahala na…mababasa naman niya ito for sure eh hehe…sana di na siya magtampo…nararamdaman kasi ng mga nerves ko hanggang dito yun eh…hehe…and isa pa, I’m worried sa kanyang arms…isang buwan na palang masakit di pa nagpa-check-up…pasaway! hehe jowk lang ulit…basta…I’m really thankful sa kanya and of course kay PJ na nag-send sa kanya…kaya sana di na siya magtampo…at sana naman…alagaan niya sarili niya…mahirap magkasakit….lalong sana…wag na niyang pangarapin mag-smoke ng tobacco…ayoko ng smoker…at lalo nang ayokong nakikita ang kaibigan kong ni-abuse ang sarili niya through smoking…although di ko naman siya mapipigil gawin yun kung gusto niya…kaya nga hanggang wish muna ako ngayon….

ano kaya sasabihin niya dito…kaya nga wala akong maisip na blog entry title kundi “untitled emotions”…wala na kasi…halo-halo na…hehe…para na naman akong baliw neto…hayz life…

Paliwanag mousmous
Simpleng tao lang po! Paminsan-minsan ay nagiging espiritu para sa mga nakaka-miss sa akin. :D

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

%d bloggers like this: